ريحانه و مونای من...

اينقدر خوشحالم كه... نمی‌دونم چيكار كنم! فردا همه چيز شروع ميشه! كيف نارنجی و مشكی‌اش آماده كنار در، توش چند تا كتاب نو و جلد شده با خود دستهای كوچولوی ريحانه(تازه بهش ياد دادم كتاب جلد كنه)، كفشهای كوچولوش كه به قول خودش خيلی شيكه!!، روپوش و مقنعه‌ نو و  و ... از همه مهمتر ريحانه‌ام ذوق زده است! همين كافيه برای خوشحالی يه مادر، ذوق و شوق دخترش...

ريحانه از بچگی هميشه دلش می‌خواست شبها زير آسمان بخوابه و با نگاه كردن به ستاره‌ها و شمردن اونها خوابش ببره...اين به قول خودش يكی از مهمترين آرزوهاش بود.
امشب بعد از سالها آرزوی ريحانه به واقعيت می‌پيونده. امشب چهار تا بالش و چهارتا پتو و چهار تا تشك روی پشت بام پهن ميشه. امشب می‌تونم ستاره‌ها رو توی دو جفت چشم خاكستری ببينم. امشب ستاره‌ها رو به هم نشون میديم و يه دنيا سوال توی چشمهای بچه‌ها موج ميزنه. امشب خواب‌های ريحانه پر از ستاره و شكوفه و مهر و البته كمی هم دلهره خواهد بود...امشب عظمت آسمان شب ما رو فرا ميگيره..امشب به اميد خدا زير نور ستاره‌ها خواهيم خوابيد و فردا...اميدوارتر از هميشه دست در دست دخترم می‌گريزيم در پناه مدرسه...
_________________
خيلی‌ها امشب در انديشه‌ فردا هستند. ريحانه، آهو و خيلی‌های ديگر. خدايا، فردا رو تبديل كن به روزی فراموش نشدنی و بدون نگرانی برای همه شكوفه‌ها...

بهم ميگه: مامان يه دقيقه بيا، يه كار خيـــــلی مهم باهات دارم...
دستمو می‌گيره و منو می‌بره توی اتاقش، می‌شينيم كنار هم، ازش می‌پرسم خب چه كارم داشتی؟ يه لحظه مكث ميكنه و میگه: مامان، تو روز اولی كه رفتی مدرسه چه احساسی داشتی؟...اولش خنده‌ام می‌گيره، بعد فكر می‌كنم...
مامان فدای اون چشم‌های نگرانت كه دلهره‌ اولين روز را داری...

مونا دوست داره وقتی سردشه بره توی بغل ريحانه. فكر ميكنه اونجا خيلی گرمه. عاشق بغل خواهرشه. به ريحانه ميگه: بيا تو بغل! بيا تو بغل!

ريحانه هميشه به من ميگه: مامان چرا تو هميشه گرمی؟ تب داری؟ ريحانه توی بغل منو به كنار بخاری ترجيح میده.

زمستون‌‌ها وقتی سردم ميشه و دستهام يخ ميكنه روی مبل گرم و نرم جلوی تلويزيون، توی بغل عليرضا احساس آرامش و گرما و امنيت ميكنم. هميشه دستاش و آغوشش گرمه و جای خوبيه برای لم دادن...

يه جورهايی هوای پاييز و زمستون رو دوست دارم، اولا چون بهانه‌ايه برای اينكه چهارتايی تنگ هم بشينيم و از گرمای وجود همديگه لذت ببريم و دوما منو میبره به حال و هوای زمستون سال 1378 كه مامان ريحانه شدم...

ریحانه و مونای من تو بغل هم...

ريحانه من...امروز دلم هوای روزهای سه نفری را كرده بود.